Dagje bus

Ja de Dokter had gezegd dat trainen geen zin heeft. Dat was ongeveer de reden die Swieb aangaf voor zijn erbarmelijk slechte conditie bij de start. Oh ja en hij had eigenlijk geen fietsmaatjes. Neem daarbij de in het begin ongepland opdoemende geitenpaden en hoogtemeters en iedereen begrijpt dat Swieb het heel zwaar had de eerste dagen. Nou ben ik een beetje piepen wel gewend, wat heet ik zou niet helemaal zonder kunnen, maar  dit was bijna teveel.

Zeker in het licht van zijn kwalen voel ik me ook nog iets van verantwoordelijk. Op dag 3 op een wel erg steil omhoog lopend geitenpad kwamen daar ook nog eens borstkloppingen bij. Als angstvisioen zag ik een hartfalen in THE middel of nowhere. "Het is op" meldde Swieb zelf. Ook mij leek het een weemoedig maar mooi natuurlijk moment

van afscheid van een tijdperk. Na 20 jaar gezamenlijke fietsvakanties leek het eind in zicht. De inspanningen zijn niet meer verantwoord. Vrij snel pakten we de praktische draad weer op. Hoe komen we hier weg en wat doen we met de overige dagen? Het eerste lukte met moeite. Uiteindelijk bereikten we de hoofdstad Kalamata. Over het tweede hebben we wel wat discussie gehad. Bus of trein, morgen of de rest van de week? De volgende dag werd het iig de bus naar Tripoli en daarna zouden we wel zien.

De wederopstanding

Een dagje bus had hem blijkbaar goed gedaan. Mede ingegeven door het feit dat er weinig buslijnen zijn besloot Swieb toch weer gewoon op de fiets te stappen. En de volgende dagen was het eigenlijk weer als vanouds: "krakend ijs breekt niet". En de borstkloppingen werden waarschijnlijk veroorzaakt door een onwillige spier aldus de fysio himself.

We hebben het inmiddels ook al weer voorzichtig over een volgende bestemming.

Tools

Al met al maken we voor deze tocht gebruik van heel wat moderne hulpmiddelen. Dit soms tot grote hilariteit van Swieb, die nog wel eens met zijn bijbel wil zwaaien. Vooraf thuis een route gepland via Garmin Connect, een bijzonder gebruiksvriendelijke planningstool die ook nog eens direct over te zetten is naar mijn Garmin. Zo veel mogelijk de ogenschijnlijk drukkere routes vermeden. In de praktijk leidde de route soms lAngs prachtige wegen maar ook weleens over onverharde geitenpaden die soms zelfs overgaan in een konijnenpad of helemaal oplossen. Voordeel van het volgen van een gps track is dat je alleen maar het lijntje hoeft te volgen. De drukkere wegen zijn vooral in de buurt van de hoofdstad Kalamata erg druk maar zeker in het Noorden heel geschikt om over te fietsen. Naarmate de tocht vorderde maakten we steeds vaker gebruik van Google maps op de Smartphone. Groot voordeel is dat je op kaart altijd direct kunt zien waar jebent. Zeker in dorpen en stadjes met heel veel weggetjes en afslagen is dat wel heel handig. Door gebruik te maken van de auto routebeschrijving van GM zie je direct of je nog op de route fietst. Dan kan ook zonder gebruik te maken van mobiele data. 

De laatste dagen hebben we ook nog Google+ locaties ingezet. Hierop kan je zien, waar Swieb zich op dat moment bevindt of viceversa. Met onze fietscultuur is dat wel handig gebleken. Met de winterfietselfstedentocht gaan we hier mogelijk ook gebruik van maken.

Daarnaast is GM niet meer weg te denken bij het zoeken naar overnachtingmogelijkheden. Hoe desolater hoe mooier is mijn stelling, maar dan kan het ook zijn dat er in een omtrek van 50 km geen hotel is te vinden. Gelukkig bleek er in Lampeia ook nog een hotel te zijn die niet door GM in kaart is gebracht. 

 

Gevoel voor traditie

In 1996 met oa Swieb van Coast to Coast gefietst in de USA. Met een achteraf gezien waanzinnig gemiddelde van 140 km per dag door woestijnen en ander verlate gebied met temperaturen soms boven de 40 graden was het niet raar dat Swieb zeker in het begin gebruik maakte van het meest fietsvriendelijke OV systeem nl de PickUp, een populair vervoermiddel in de USA. Ook op de P. wordt er veel meegereden. Desalniettemin was de verrassing groot toen ik in afwachting van Swieb er ineens een PickUp stopte. Het waren weliswaar maar 3 kilometer maar door deze mentale opkikker, fietste hij na de stop nog 22 km naar de volgende finishplaats.

Griekse trots

Laten we eerlijk zijn, heel veel contact met de Grieken hebben we niet. Vaak gaat het dan om de zakelijke contacten mbt eten, drinken en slapen. Aan de ene kant hebben we het al druk genoeg met elkaar en met het fietsen. Heel veel tijd en energie schiet er niet over. Een ander volgens mij belangrijke oorzaak is de taal. De ouderen spreken niet of nauwelijks Engels en met de jongere generatie heb je wat minder gemeen. 

Dat alles ligt anders agv zo'n PickUp actie van Swieb. De chauffeur stond erop dat we nog wat gezamenlijk gingen drinken op het terras. Gelukkig was zijn behoorlijk Engels sprekende neefje ook mee. Die vervulde zijn taak als tolk prima. Niet slecht voor een 18-jarige schaapherder. Zijn oom de chauffeur leek al wat ouzo genoten te hebben, maar bestelde desalniettemin 2 keer hetzelfde. Wij moesten nog fietsen dus beperkten we het na enige twijfel tot koffie en fris.

Swieb nog steeds dankbaar voor de lift had reeds zonder er melding van te maken de eerste ronde afgerekend. Dat bleek tegen het verkeerde been. Al eerder liet de chauffeur merken dat hij ons zou tracteren. In het gesprek hadden we het nog even over ons werk en de uitzichtloze positie van de werklozen in Griekenland waar deze bouwvakker er een van is. Al met al denk je dan al gauw van laat ons maar betalen. Nu pas zag ik in de teleurstelling van de man hoe ongepast dat kan zijn. Hij heeft ook zijn trots en wij waren zijn gasten. Hij en Swieb hadden overigens een uitstekende klik en de gezelligheid heeft er uiteindelijk niet onder geleden.

Honden

Op de P. Krioelt het van de honden. Bijna elk erf wordt afgegrendeld door een hond. Dit doe je regelmatig opschrikken, hoewel je er na een tijdje ook wel aan gewend raakt. Met name die erfkeffers lijken weinig vriendelijk. Daarnaast heb je veel honden die wel van hun baas de weg op mogen, een enkele keer haal je als voorzorgsmaatregel je schoen uit het klikpedaal voor een eventuele klik and kickactie. De meeste honden laten het bij wat geblaf een enkeling maakt aanstalten of rent wat mee. De meesten kunnen de fiets niet bijhouden. Als je pech hebt tref je een wat agressievere in een klim. Daarnaast heb je ook een aantal loslopende roedels. Daar hoef je naar mijn ervaring niets van te vrezen. Die zijn druk genoeg met elkaar. Ook de vele honden die ingezet worden voor de kudden schapen of geiten zijn publieksvriendelijk. De keerzijde van dit hele verhaal is dat er wel eens een hond wordt aangereden. Bij ons zie je nog wel eens een kat of een vogel op de weg liggen, hier is het bijna altijd een hond. Triest voor de hond natuurlijk, maar het is ook een bijna kenmerkende penetrante vieze geur van de P.

De bijbel

Waarom we uiteindelijk naar de pelopennesos zijn gegaan kwam doordat Swieb een boekje over fietsen op de

p. Had gekocht. Dat is mooi dacht ik en leek me voldoende reden. Hoewel in het voortraject er maar weinig informatie doorsijpelde had ik misschien wat argwanender moeten zijn. In het vliegtuig vroeg ik naar het boekje om me toch nog wat voor te bereiden. Na enig zoeken kwam het aarzelend tevoorschijn. In het Duits geschreven want die was € 2,-- goedkoper. Me verheugend op wat aansprekende plaatjes kwam ik van een koude kermis thuis. Al bladerend dacht ik met het oude testament te maken te hebben. Van die bijbeltjes die je in het buitenland wel eens op hotelkamers aantreft. Niet van deze tijd ook bleek. Laatste uitgave is van 1995. Desalniettemin wil Swieb er nog weleens naar teruggrijpen op momenten van fysiek en mentale depressie agv weer een gekozen geitenpad. Nooit met enig resultaat overigens. De paar wegen van weleer zijn nu allemaal snelweg.

Olympia

Uiteraard wil ik elke dag verder e n harder maar door omstandigheden lukt dat meestal niet. Soms is de niet voorziene dagbestemming een heel bijzondere. 

Het oude olympische stadion